Kind met het badwater

13-4-2017

Ik fietste er als kind met een grote boog omheen; een buurtje dat als asociaal werd bestempeld. Ook nu is de achterstandsbuurt dichtbij. 

 

In de jaren zestig groeide ik op in Hengelo. Van mijn moeder mocht ik niet naar de Werninkhofstraat, toen aan de rand van de stad. Het werd gezien als een asociaal buurtje: de huizen waren oud, de tuinen lagen vol rommel: de mensen die er woonden zouden wij nu als ‘kwetsbaar’ bestempelen. In Vollenhove hadden we ook een dergelijke buurt: de Canneveltstraat en de Westerholtstraat.

 

Bewoners perspectief gegeven
De Canneveltstraat en de Westerholtstraat in Vollenhove bestaan in hun oude vorm niet meer. Wetland Wonen heeft de woningen gesloopt en er nieuwe, moderne voor teruggebouwd. De samenstelling van de bewoners is daardoor veranderd. Er wonen nu mensen met verschillende achtergronden; een gedifferentieerde buurt van huurders en woningeigenaren. Deze ontwikkeling is niet uniek. De afgelopen decennia hebben alle corporaties woningen, wijken en buurten vernieuwd en de bewoners nieuwe perspectieven geboden.

 

Achterstandsbuurt dichtbij

Dit alles dreigt nu verloren te gaan. Heffingen maken dat veel corporaties worden beperkt in hun investeringsmogelijkheden en daarmee in vernieuwing en verduurzaming van de woningen en in nieuwbouw. Wet- en regelgeving zorgen er bovendien voor dat wij vrijwel uitsluitend nog mensen een woning mogen bieden met een beperkt inkomen. Voeg daaraan toe dat ouderen met een zorgvraag langer zelfstandig in hun huurwoning moeten blijven wonen. Dat mensen met een psychische stoornis geacht worden regulier te wonen in plaats van in een zorginstelling en dat mensen uit een ver land, amper de Nederlandse taal machtig, gehuisvest moeten worden in corporatiewoningen.
Zet al deze mensen bij elkaar in dezelfde buurt en je hebt op termijn een buurt met alleen maar huishoudens met een achterstand: economisch, sociaal, fysiek, psychisch of een combinatie hiervan.
De optelsom van al deze bewoners heet een achterstandsbuurt. Dit is niet alleen een fenomeen van de grote stad: ik voorzie dat het ook in de stadjes in ons werkgebied gaat ontstaan.

 

Segregatie; het loopt niet zo’n vaart?

Volgens sommigen zal het zo’n vaart niet lopen, er is immers ‘De participatiemaatschappij’, waarin we met zijn allen voor elkaar (moeten) zorgen. Dat is ook zo, alleen de doelgroep van de woningcorporatie heeft genoeg aan zichzelf om ook nog de buurman te kunnen helpen. Daarnaast worden mantelzorgers al overvraagd.
We zien buurten ontstaan waarvan we dachten dat ze er niet meer waren en nooit meer terug zouden komen. Ze zijn afgesneden van de rest van de samenleving. Er is ook een woord voor dit verschijnsel: segregatie. We rijden bij voorkeur om deze buurten heen.

 

Handen ineen

Graag ga ik met iedereen die dit aangaat in gesprek. Ik pleit voor gemêleerde wijken waar de sterkeren de zwakkeren kunnen ondersteunen – zoals het was en nu nog op veel plaatsen in de Kop van Overijssel (gelukkig) is. Ik daag zorgaanbieders en welzijnsorganisaties uit de ketenen van wet- en regelgeving die hun binden te verbreken en met ons de handen ineen te slaan om met innovatieve oplossingen te komen om de segregatie tegen te gaan. We hebben bewezen dat te kunnen!

 

Marcel Timmerman
Directeur bestuurder Wetland Wonen

Om deze website optimaal te laten functioneren gebruiken wij cookies. Voor meer informatie zie ons cookiebeleid.